Nynorsk – Język Mniejszości i Jego Geograficzne Bastiony w Norwegii
Nynorsk, jeden z dwóch oficjalnych języków pisanego Norwegii, często bywa postrzegany jako język mniejszości, którego użycie koncentruje się w określonych regionach kraju. Jego historia jest ściśle spleciona z procesem budowania narodowej tożsamości norweskiej w XIX wieku, kiedy to Ivar Aasen dokonał kodyfikacji języka opartego na dialektach zachodnich w opozycji do duńsko-norweskiego bokmålu. Dziś nynorsk, choć stanowi mniejszą część oficjalnego języka literackiego, ma swoje silne bastiony geograficzne, a jego znajomość jest kluczowa dla pełnego zrozumienia kulturowej i językowej różnorodności Norwegii. W niniejszym przewodniku przyjrzymy się, gdzie nynorsk jest najczęściej używany, badając historyczne i współczesne czynniki wpływające na jego rozprzestrzenienie.
Zrozumienie geograficznego rozmieszczenia nynorska wymaga najpierw zarysu jego relacji z drugim, dominującym w użyciu oficjalnym, językiem – bokmålem.
1.1. Geneza i Różnice: Od Dialektów do Dwóch Form Języka Pisanego
Historia powstania nynorska jest nierozerwalnie związana z norweskim ruchem narodowym. Ivar Aasen, filolog i poeta, w połowie XIX wieku podróżował po kraju, zbierając i analizując lokalne mowy. Jego celem było stworzenie uniwersalnego języka pisanego, który odzwierciedlałby prawdziwy norweski charakter, wolny od wpływów duńskich, które przez wieki panowały w administracji i piśmiennictwie. Efektem jego pracy była publikacja “Det norske Folkesprogs Grammatik” (Gramatyka ludowego języka norweskiego) w 1848 roku i “Ordbog over det norske Folkesprog” (Słownik ludowego języka norweskiego) w 1850
Zrozum lepiej norweskie dialekty i kulturę. Zarezerwuj swoje miejsce na kursie nynorsk w NLS